Dit zijn wij

Buutvrij Coaching is de wens, droom en passie van Elke Lodewijks en Chantal Dentro. Twee bevlogen dromers die hun hart volgen en strijden voor meer verbinding in de wereld.

chantal rond CHANTAL DENTRO – Coach

Leeftijd: 35
Woont in: Haarlem
Opleiding: coachopleiding Alba-academie, train de trainer Flirt Company
Guilty pleasures: After Eight (1 doos = 2 dagen), romcoms (Love Actually!), via gedeeld Spotify-account ‘foute’ nummers aanzetten als vriendlief met collega’s muziek luistert, sudoku’s en cryptogrammen
Gênantste blunder: met bikini heftige glijbaan afroetsjen
* Check voor meer informatie over Chantal haar Linkedin-profiel

elke rond ELKE LODEWIJKS – Verhalenmaker

Leeftijd: 34
Woont in: Haarlem
Opleiding: Media & Cultuur (UvA), cursussen storytelling, therapeutisch schrijven
Guilty pleasures: 90’s muziek, kleding met tijgerprint, Tony Chocolonely salted caramel, heel hard zingen in de auto
Gênantste blunder: tijdens een gesprek met grootse gebaren per ongeluk een onbekende voorbijganger bij zijn kruis grijpen
* Check voor meer informatie over Elke haar Linkedin-profiel

We kunnen wel een lange opsomming maken van wie we zijn, maar dat vertellen we liever in een sprookje:

En ze leefden nog lang en Buutvrij…

Er was eens een meisje, ze heette Roodkapje. Ze ging zingend, huppelend en lachend door het sprookjesbos en het leven. Dag in dag uit sprong zij uit vreugde langs snoephuisjes en verhalengrotten.
Even verderop in een boom, hoorde de wijze uil de melodieën van Roodkapje door het bos galmen, en besloot nog even te wachten met zijn dagelijkse vliegtocht. Een keer per dag ging de bril af, de neus uit de boeken om de vleugels te strekken. Maar alleen als het echt rustig was in het bos. Want dan kon hem niks gebeuren…
Toen Roodkapje en haar gezang langzaam verdwenen, stapte de uil uit zijn bibliotheek, spreidde hij z’n vleugels en vloog hij laag over de grond. Als hij zou vallen, zouden de verwondingen meevallen.
Langzaam en gestaag zoefde hij tussen de bomen door. Tot hij plots een paar seconden later een rood kapje zag, het gezang snel harder klonk en hij met een harde klap op de grond belandde. Boem!
“Wat doe jij nou?!” riep Roodkapje terwijl ze de uil langzaam van zich af duwde.
“Dat kan ik beter aan jou vragen”, mopperde de uil. “Je bent hier anders nooit op dit tijdstip!”
“Soms wel, soms niet”, lachte Roodkapje. De uil kon er niet om lachen. Hij keek naar links en zag waar hij zo bang voor was: een kapotte vleugel.
Roodkapje zag hetzelfde. “Ach joh, kom mee.” Ze trok aan de andere vleugel. “Aan de andere kant van het bos groeien helende zonnebloemen. Leg zo’n bloem op je vleugel, en je bent zo weer de oude.”
“De oude?”, vroeg de uil verschrikt.
“Ja”, riep Roodkapje terwijl ze de uil rechtop trok. “Gewoon weer de oude, wijze, uitgebalanceerde uil. Wij gaan samen naar de magische zonnebloemen.”
“Ok…” stamelde de uil. “Ik heb volgende week dinsdag wel een gaatje.”
“Neehee”, riep Roodkapje. “Je bent een uil, je moet toch snel weer kunnen vliegen?”
De uil twijfelde en vond het ergens wel geruststellend om de rest van zijn leven in zijn veilige bibliotheek door te brengen.
“Dan kun je gewoon weer hoog door het bos, over het meer, langs de draken en door de bloemenvelden zweven”, droomde Roodkapje. “Oh, als ik dat toch eens zou kunnen…”
De uil keek bedenkelijk. “Maar dan kun je…”
“Ja?”, vroeg roodkapje.
“Dan kun je… vallen!”, zei de uil.
“Ja duh!”, aldus Roodkapje. “Hoe vaak denk je dat ik al op mijn muil ben gegaan? De taarten voor oma, gouden regendruppels, dat spul waar die kabouters hun puntmuts mee insmeren. Ik ben overal al over uitgegleden. En soms hard ook!”
De uil probeerde stiekem te vluchten.
“Maar…”, zei Roodkapje terwijl ze huppelde en recht voor de uil ging staan. “Van vallen word je sterker!”
De uil begreep er niks van. En dacht terug aan die keer tijdens vliegles dat hij als klein uiltje voor het oog van zijn vader viel, zich bezeerde en door zijn broertjes werd uitgelachen. En vervolgens nooit meer hoog of buiten zijn vaste route vloog.
“Als je valt, is het de grote truc om weer op te staan!”, verkondigde Roodkapje. “Daar word je sterker en gelukkiger van.”
“Hoe kom jij nou aan al die wijsheid?”, vroeg de uil vol verbazing.
Roodkapje keek nog blijer verrast op. “Ik lach, dans en zing dan wel veel. Maar dat betekent niet dat ik niks te vertellen heb! Als iedereen toch eens kon zien wat jij nu ziet, uil…” Ze zuchtte diep.
Samen vertrokken ze naar de magische bloemen. En dankzij die betoverende zonnebloemen heelde de vleugel van de uil snel. Waar Roodkapje de uil liet vliegen op plekken waar hij nooit eerder geweest was, kreeg de uil Roodkapje zo nu en dan stil als ze in zijn bibliotheek samen lazen. Zowel stilstaand als vliegend beleefden ze samen nog veel meer avonturen…

Soms lijk je veel van elkaar te verschillen, maar komt er iets heel moois uit als je je krachten bundelt. Verschillen omarmt, en imperfecties en diversiteit viert. Dat is wat Chantal (die zich herkent in Roodkapje) en Elke (die zich meer identificeert met de uil) doen met Buutvrij!
Als wij met ons kindje Buutvrij meer verbinding kunnen creëren in de wereld, al is het maar een klein beetje, is dat voor ons een sprookje dat werkelijkheid wordt.

Wil je weten wat van het verhaal waar is, en wat een sprookje? Laat het ons weten, dan gaan we samen een heksenbrouwsel (of een kop thee) drinken…

Liefs, Chantal & Elke